Potok i Żarnowiec
23 października 2011; Kategoria: Polska; Tagi: demografia, Jedlicz, miejscowość, położenie, południe, przenoszenie, sieganie, Zręciny
Podniebyl jest niedużą wioską położoną na południe, od Jedlicza. Na wschód od wioski ciągnie się pas lasu, sięgający pod Zręcin. Wśród lasu królują wzniesienia 362 m.n.p.m. Wioska o obszarze 320 ha, posiada 127 gospodarstw, zamieszkałych przez 360 mieszkańców. Zabudowa miejscowości jest rozrzucona. Obok zabudowy ciągnącej się wzdłuż drogi są przysiółki: Olszyny, Stawy, Skrzypieniec i Hajdasz. Majdasz miejscowości istnieje szkoła podstawowa i Ochotnicza Straż Pożarna. Podniebyl został założony już w XV wieku. Od początku dziejów dzielony był na części, które należały do drobnych rodzin szlacheckich. Poszczególne działy były też często zastawiane za długi lub wydzierżawiane. W okresie późniejszym wioska stanowiła często dziedzictwo właścicieli okolicznych wsi. W okresie przed II wojną światową, Podniebyl liczyło 450 mieszkańców. Dzisiejsza liczba świadczy o regresie demograficznym. Spowodowana jest przenoszeniem się młodzieży do miast. We wsi zachowała się część domów starem zabudowy i kilka przydrożnych kapliczek. Potok graniczy z Jedliczem od północnego wschodu. Na zachód od wsi znajdują się nieduże kompleksy leśne. Wśród występujących tu pagórków liczne szyby wydobywcze ropy naftowej. Świadczą one o ponad wiekowej już historii przemysłu naftowego na tym terenie. Liczne maszty, trójnogi, kiwony, sterczące wśród pól i lasów, stanowią charakterystyczny rys w miejscowym krajobrazie. Miejscowość ta położona jest na obszarze 750 ha, a zamieszkuje ją ponad 1600 mieszkańców. W miejscowości znajduje się Dom Ludowy, Kopalnia Ropy Naftowej „POTOK” i szkoła podstawowa. Na terenie Potoka znajdują się też znane od dawna wody mineralne, solanki jodowo – bromowe i wody siarczkowe. Teren ten zamieszkany jest przez człowieka już od czasów starożytnych. Odkryte tu znaleziska pochodzą z okresu pradziejów, epoki brązu i wczesnego średniowiecza. Po wojnie zmieniło się oblicze miejscowości. Pobudowano tu liczne nowe domy i osiedla. Z zabytków na uwagę zasługuje stary dwór i drewniane domy. Żarnowiec liczy sobie 245 numerów i ponad 1060 mieszkańców. Znajduje się tu szkoła, przedszkole, OSP i Muzeum – Dworek Marii Konopnickiej. Miejscowość swymi początkami sięga XIV stulecia. Z istniejących źródeł czytamy, że już w 1340 roku stanowił parafię. Była to osada rycerska. Żarnowiec podobnie jak okoliczne miejscowości nawiedzały klęski żywiołowe i epidemie. Jednakże najbardziej niszczyły go najazdy wojsk obcych. Dworek znajdujący się tu otrzymała na własność Maria Konopnicka. Był to dar od narodu polskiego, z okazji jubileuszu 25 – lecia twórczości pisarskiej. Pisarka spędziła tu wiele chwil ostatnich lat swojego życia. Tworzyła tu i przyjmowała gości. W okresie I wojny Żarnowiec uległ częściowemu zniszczeniu, dokonanemu przez stacjonujące tu wojska rosyjskie. Po II wojnie światowej wieś znacznie się rozbudowała. Wzniesiono wiele nowych domów i szkołę podstawową imienia Marii Konopnickiej. Po śmierci pisarki w dworku mieszkała Zofia Mickiewiczowa, która w 1956 roku, podarowała do narodowi polskiemu. Muzeum zostało tu uroczyście otwarte w 1960 roku. Stałą ekspozycję muzealną stanowią pamiątki po Marii Konopnickiej.
Antarktyda
30 września 2011; Kategoria: Kontynenty, Świat; Tagi: Adela, biegun, cesarz, charakter, dzień, noc, pingwin, polarny, południe, wydatek, zero
Antarktyda jest najzimniejszym kontynentem. Antarktyda jest kontynentem, który otacza Biegun Południowy. Kontynent ten charakteryzuje się wydatkowo surowymi warunkami klimatycznymi. Klimta polarny charakteryzuje się nocą i dniem polarnym. Temperatury tutaj schodzą cały rok grubo poniżej zera. Ciekawym zjawiskiem są zorze polarne. Praktycznie cały obszar pokryty jest lądolodem, przerywanym w kilku miejscach nielicznymi dość wysokimi łańcuchami górskimi. Pokrywa lodowa ma średnio dwa i pół tysiąca metrów grubości, w niektórych miejscach sięga nawet prawie pięciu tysięcy metrów. Antarktyda odznacza się znikomą szatą roślinną. Wyróżnia się wśród niej prymitywne rodzaje traw lub ewentualnych niewielkich krzewów. Większą różnorodnością gatunków może pochwalić się tutaj fauna. Spotkać można na Antarktydzie rybitwy antarktyczne, foki, pingwiny cesarskie, pingwiny Adeli oraz wydrzyki. Pierwszym człowiekiem, który dotarł na Biegun Południowy, był norweski badacz i podróżnik Roald Amundsen. Wydarzenie to miało miejsce na początku dwudziestego wieku, bo w 1911 roku. Australia jest najmniejszym kontynentem na świecie. Australia jest niewątpliwie najmniejszym kontynentem na całym świecie. I jako ostatnia została odkryta i osiedlona przez Europejczyków. Pierwotnym ludem zamieszkującym ten kontynent byli Aborygeni. Niestety z czasem skolonizowani i objęci niewolą. Przeważnie australijskie obszary należą do suchego klimatu podzwrotnikowego. Główną gałęzią gospodarki na tym ciekawym kontynencie jest rolnictwo. Ogromną rolę również odgrywa tutaj hodowla bydła na wielohektarowych pastwiskach. Hoduje się tutaj jednak przede wszystkim owce. Australia chyba najbardziej słynie z cudownej i przepięknej Wielkiej Rafy Koralowej. System władzy jaki panuje w Australii to Demokracyjny System Stanowy. Canberra ma na owym kontynencie miano stolicy Australii. Warto dodać, ze chyba każdy wie, że Australia najbardziej słynie z drzew eukaliptusowych, żywiących się niemi niedźwiedziami koala, a także ciekawych torbaczy – kangurów. Warto zatem pomyśleć o podróży do Australii. Wycieczka na pewno nie będzie należała do najtańszych. Ale na pewno przysporzy bardzo dużo niesamowitych i ekscytujących wrażeń.
Krainy
8 września 2011; Kategoria: Flora i fauna; Tagi: antarktyka, badacze, biegun, katedra, lód, pieniądze, południe, świat, topnienie, widok
Co roku, na tych obszarach, lód to postępuje, to cofa się i to ta właśnie prawidłowość rządzi całym tutejszym życiem. Kiedy pierwsi badacze biegunów udali się na południe, ogromne, lodowe katedry znaczyły wejście na nieznane terytoria. Mijając piętrzące się szczyty, musieli zastanawiać się, jakie nieziemskie widoki ich czekają. Lód stawał się coraz bardziej dominujący, ale nic jeszcze nie przepowiadało widoku lodowego świata, jaki miał się ukazać ich oczom. Była to ziemia nieznana. Na południowych krańcach naszej planety rozciąga się Antarktyda, kontynent wielki, jak Stany Zjednoczone. Tu znajduje się 90% lodu naszego świata. Ten zamarznięty świat w większości jest. opustoszały, aż do nadejścia wiosny. Wiosną przybywają tam pingwiny Adeli, aby móc się rozmnażać. Czasu nie ma zbyt wiele, bo polarne lato jest krótkie. Musza zająć odpowiednie pozycje, zanim zacznie się topnienie. Kiedy lód ustępuje z morza, życie może dotrzeć bardziej na południe. Antarktyczne wody są tak bogate, że goście przybywają z bardzo daleka, żeby tam łowić. Niezmierzone ilości pingwinów maskowych wychodzą na ląd, by zacząć okres rozrodczy. Na polowanie wybiera się lis polarny, dla którego gratką jest młode piżmowoła, ale matka stoi na straży. Ich młode rodzą się na długo przed nadejściem wiosennych roztopów, co daje im przewagę, gdy nadchodzi lato. Zmuszone są szybko przywyknąć do tego lodowego świata. Nawet wiosną tamtejszy wiatr przenika aż do kości, a cielę musi stać blisko matki, żeby nie zgubić się w śnieżycy. Pośród śnieżnej bieli zagrożenie w postaci wilków polarnych jest niemal niewykrywalne. Woły instynktownie się wycofują i tworzą ochronny pierścień. wokół swoich cieląt. Tworzą brygadę, jaką potrafiłoby przełamać niewielu łowców. Z każdym dniem wiosny, słońce wspina się coraz wyżej na niebo. Wraz z nadejściem wiosny, pojawia się nowe życie. Młode niedźwiedzia polarnego wyłaniają się z jamy, w której się urodziły. Dwumiesięczne młode instynktownie idą w ślady matki. Strome zbocze to dobre miejsce na budowanie jamy na zimę, ale nie najlepsze do stawiania pierwszych kroków przez młode misie. Brak jest pożywienia i cala rodzina musi powędrować ku zamarzniętemu oceanowi. Coroczne roztopy to trudny czas dla niedźwiedziej rodziny. Co drugie młode nie przeżywa pierwszego roku
Chlebna
5 września 2011; Kategoria: Polska; Tagi: archeologia, gospodarstwo, Jedlicz, nieduży, odkrycie, południe, zachód, zamieszkanie
Chlebna znajduje się na południowy zachód od Jedlicza. Leży nad rzeką Chlebnianka. Na zachód od wsi ciągnie się nieduży pas lasu. Wieś jest nieduża, liczy 138 gospodarstw, a zamieszkuje ją 665 mieszkańców. We wsi działa Kółko Rolnicze i Ochotnicza Straż Pożarna. Osada założona była w XIV wieku, w okresie pierwszej fazy osadnictwa na prawie magdeburskim. Jak wynika jednak z odkryć archeologicznych, już wcześniej istniały tu pewne formy osadnictwa. Jak całej okolicy, nie ominęły Chlebnej wojny i najazdy. W wieku XVIII wchodziła ona do klucza dóbr Kuropatnickich, a w następnym wieku do dobra Stojowskich. Na początku naszego wieku miejscowość liczyła 390 mieszkańców, w tym dwie rodziny żydowskie. Była wówczas w rękach Stawiarskich. W okresie utworzenia gminy zbiorowej Jedlicze, w 1934 roku, zamieszkiwało ją 390 osób. W okresie istnienia gromadzkich władz narodowych od 1955 do 1972 roku Chlebna była siedzibą władz gromad. Dziś jest to znacznie rozbudowana podjedlicka wieś. Dobieszyn graniczący z Jedliczem, położony jest w odległości 3 kilometrów na południowy wschod od miasta, przy drodze do Krosna. Jest to rozległa wieś, licząca 1400 mieszkańców. Jest tutaj ponad 300 zabudowań gospodarczych na blisko 500 ha. We wsi znajduje się dom kultury, Kółko rolnicze i Ochotnicza Straż Pożarna. Z przedsiębiorstw przemysłowych istnieje w Dobieszynie huta szkła, specjalizująca się w produkcji szkła gospodarczego i artystycznego. Wieś założona została prawdopodobnie w XV stuleciu. Osada stanowiła wówczas własność Mikołaja Uchacza. Uchaczowie mieli tu swój dwór, duży folwark oraz stawy rybne. We wsi był też młyn i karczma. Ze źródeł wynika, że w 1655 i 1657 roku miejscowość splądrowały wojska szwedzkie i siedmiogrodzkie. W czasie działalności konfederacji barskiej stacjonował tu oddział Skotnickiego. W 1934 roku, Dobieszyn stał się jedną ze wsi gminy Jedlicze. W tym czasie miejscowość liczyła już ponad 800 mieszkańców. We wsi znajdowały się sklepy i warsztaty rzemieślnicze.