Ropa naftowa
24 września 2011; Kategoria: Różne; Tagi: Ameryka, Azja, Dania, Gabon, Ghana, Holandia, nafta, Peru, ropa, USA, właściciel
Złoża ropy naftowej W Ameryce Północnej największe złoża ropy naftowej występują w Zatoce Meksykańskiej, na wybrzeżu Pacyfiku w okolicach Los Angeles oraz w Morzu Arktycznym na północ od Kanady. W Ameryce Południowej, poza wspomnianymi już złożami w Wenezueli, bogate pola naftowe odkryto również w Brazylii, Kolumbii, Peru i Trynidadzie. W Europie, poza Norwegią i Wielką Brytanią, morskie platformy wiertnicze posiada się również Dania, Holandia, Włochy oraz Hiszpania. Spośród krajów Afryki największymi producentami ropy naftowej wydobywanej spod dna morskiego są Nigeria, Ghana i Gabon. Ropę odkryto również w wodach przybrzeżnych Konga, Wybrzeża Kości Słoniowej, Egiptu oraz Tunezji. W Azji, poza krajami Bliskiego Wschodu, ropę wydobywa się w Brunei, Chinach, Indiach, Indonezji, Japonii, Malezji oraz w państwach byłego Związku Radzieckiego. Ropa naftowa jest znana w wielu zakątkach świata, to bardzo drogi surowiec, na co stać nielicznych. Jeżeli ktoś jest właścicielem pola naftowego jest bogaczem do końca życia. Różne surowce Pierwszym surowcem energetycznym eksploatowanym spod dna morskiego był węgiel. Na całym świecie znajdują się potężne podmorskie złoża tego surowca. Zazwyczaj położone są pod dnem szelfu kontynentalnego, części kontynentu zalanej wodami płytkiego morza, i właściwie nie spotyka się go pod dnem głębi oceanicznych. Chociaż są one położone blisko lądu, większość podwodnych złóż węgla zlokalizowano na głębokościach uniemożliwiających ich eksploatację. Obfite złoża dobrej jakości węgla znajdują się między innymi pod dnem Morza Północnego, niestety na głębokości przekraczającej 7 km. Obecnie znane technologie nie pozwalają na eksploatację tych pokładów i jak na razie nie istnieje paląca potrzeba rozwiązania tego problemu. Podwodne kopalnie istnieją w Japonii, lecz są one przedłużeniem kopalni lądowych. By ułatwić eksploatację podwodnych złóż, japońscy inżynierowie wybudowali sztuczne wyspy. Jak więc widać, węgiel nie zajmuje najważniejszej pozycji wśród podmorskich bogactw. Znacznie ważniejsza jest eksploatacja dwóch innych surowców energetycznych – ropy naftowej i gazu ziemnego Otrzymywanie wody pitnej W krajach cierpiących na niedostatek wody pitnej można ją otrzymywać z wody morskiej. Wystarczy usunąć z niej sól, której poziom przewyższa średnio 7 razy dawkę szkodliwą dla ludzkiego zdrowia. Woda morska nie nadaje się nawet do podlewania roślin. Problemy związane z nadmiernym zasoleniem widać zwłaszcza w wysychających jeziorach, gdzie gwałtownie wzrasta poziom zasolenia, a nieprzystosowane do tego gatunki roślin i zwierząt masowo giną. Proces usuwania soli z wody, nazywany odsalaniem, znany był ludziom już przed dwoma tysiącami lat. Obecnie wykorzystuje się go głównie w krajach arabskich, Australii, na Wyspach Kanaryjskich, w Chinach, Izraelu, Japonii, we Włoszech, w Libanie, na Malcie oraz w Ameryce Południowej i Północnej. W przyrodzie dzięki działaniu energii słonecznej woda słodka odparowuje z wody morskiej w postaci pary. Para wodna tworzy chmury, z których pochodzi deszcz i inne opady zasilające obszary lądowe, często bardzo odległe od dużych zbiorników wodnych. Najstarszym sposobem odsalania wody jest destylacja, która bardzo przypomina opisany powyżej proces. Woda morska jest doprowadzana do stanu wrzenia, a powstająca w ten sposób para wodna jest kierowana do specjalnych komór chłodniczych, gdzie skrapla się w postaci czystej wody. W niektórych krajach do podnoszenia temperatury wody wykorzystuje się tańszą od innych energię słoneczną.
Oceany
19 września 2011; Kategoria: Flora i fauna, Różne; Tagi: Ameryka, błona, fotograficzna, magnez, odkurzacz, olbrzym, substancja
Różne bogactwa oceanu Do najważniejszych substancji uzyskiwanych z wody morskiej należy magnez, lekki metal wykorzystywany w konstrukcjach samochodów i samolotów, do produkcji ogni sztucznych i lekarstw oraz w przemyśle metalurgicznym. Innym pierwiastkiem rozpuszczonym w wodzie jest brom – składnik błon fotograficznych i wielu lekarstw. Zarówno brom, jak i magnez eksploatowane są z wody morskiej przez firmy amerykańskie. Woda morska zawiera również znaczne ilości wapnia i potasu, ale ich eksploatacja jest na razie nieopłacalna, ponieważ obfite i łatwo dostępne złoża tych minerałów znajdują się na lądzie. Poważniejsze plany dotyczą występujących w wodzie morskiej złota i uranu. W większych ilościach z dna morskiego pobiera się piasek i żwir, wykorzystywane do budowy dróg i budynków. Tak zwane pogłębiarki ssące, działające jak olbrzymie odkurzacze, wyłapują piasek i żwir w płytkich wodach przybrzeżnych. W podobny sposób eksploatuje się pokłady kredy – skały utworzonej ze szkieletów drobnych organizmów morskich. Kredę wykorzystuje się do produkcji cementu i betonu. Wiele cennych kruszców występuje w postaci tzw. złóż okruchowych. Do najbardziej znanych należą ziarna i samorodki (duże ziarna czystego metalu rodzimego) złota, znajdowane w rzekach i strumieniach obszarów złotonośnych. Złoto zostało wymyte ze skał, głównie w ciągu ostatnich 65 milionów lat. Razem z rzekami okruchy złota trafiają do morza, gdzie odkładają się bezpośrednio na plaży lub w płytkich wodach szelfowych. Większość metali występuje w rudach, na przykład tytan jako rutyl, czyli dwutlenek tytanu, oraz ilmenit, czyli tlenek żelaza i tytanu. Złoto i platyna nie występują w postaci rud. Sól z wody morskiej Już 4000 lat temu ludzie potrafili otrzymywać sól z wody morskiej. Woda morska zawiera średnio około 2,5% chlorku sodu (chemiczna nazwa soli kuchennej), który po odparowaniu wytrąca się w postaci pięknych, regularnych kryształków zwanych halitem. Jako że najprościej otrzymać sól z wody morskiej przez odparowanie, pierwsi ludzie, którym się to udało, byli mieszkańcami suchych i ciepłych krajów, gdzie przez większą część roku świeci słońce. Wciąż jeszcze otrzymuje się sól tą metodą, min. we Francji, Włoszech i Hiszpanii w basenie Morza Śródziemnego, oraz w Chinach, Indiach i Japonii w Azji Wschodniej. Woda morska wpuszczana jest do obszernych i płytkich basenów, w których w miarę odparowywania wody zbiera się sól. Łączna ilość soli produkowanej na świecie z wody morskiej wynosi 6 milionów ton rocznie. W krajach o nieco chłodniejszym klimacie, np. w Wielkiej Brytanii, trudno było liczyć na naturalne odparowanie, dlatego wodę morską podgrzewano przy użyciu torfu, drewna lub węgla, czyli surowców naturalnych.